رسول اللّه صلّى اللَّه عليه و آله و آله اعلام فرموده است و سياق « فاتّبعونى يحببكم اللّه » ظاهر در حصر است و مفاد آن چنين مىشود كه : هر صفتى را كه حق تعالى به جهت آن ، صاحبش را محبوب خود ، اعلان فرموده است ، ناگزير حصول آن صفت ، از طريق متابعت از رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله است و اصناف محبوبين عند اللّه تعالى با ذكر صفاتشان در قرآن مجيد آمده‌اند ، مانند : « ان اللّه يحبّ التوابين و يحبّ المتطهرين » و « يحبّ المحسنين » و « يحبّ الصابرين » و « يحبّ المتّقين » و « يحبّ المتوكلين » و « يحبّ الشّاكرين » و غير اين‌ها آيات ديگرى كه در آنها محامد صفات أحبّاء اللّه تعالى بيان گرديده ، و جملگى از وحى الهى تلقّى شده است ، چه آن حضرت هيچ گاه به هواى نفسانى سخنى نمىفرموده : « و ما ينطق عن الهوى ، ان هو الا وحيّ يوحى » و چنان كه خود مطاع در همهء امور براى امّت است ، خود نيز مطيع وحى الهى بوده است ، و اين حقيقتى است روشن كه متكرّرا در سوره‌هايى از قرآن كريم اعلان شده است . در سوره‌هاى انعام ، اعراف و يونس آمده است : « ان اتّبع الاّ ما يوحى إلىّ » و در سورهء احقاف ، آيه نهم مىفرمايد : « ما أدرى ما يفعل بي و لا بكم ان اتّبع الاّ ما يوحى إلىّ » و اين چنين مأمور شدند كه موقعيّت خويش را اجهار كنند و على رءوس الاشهاد اعلان نمايند كه به آنچه دربارهء او و امّت انجام مىگيرد ، علمى از خود ندارد و همهء فرائض و سنن « ما يفعل . . . » از جانب وحى و او پيرو و مطيع وحى است و نتيجهء اين تبعيّت تام از وحى الهى ، ظهور آيات و كرامات بدست پيرو و مطيع است و به عبارتى :